Engin Ardıç - Star Gazetesi

Aal-maaz-laaar!

Avrupa’da hiçkimse, yazarı da kapıcısı da, politikayla bu kadar uğraşmaz.‘Sevimsiz bir konu’ olarak kabul edilir bu ve hatta sanatçılar tarafından falan da basbayağı aşağılanır.

Oralarda böyle her gün yazı da yazılmaz, hele politika üzerine hiç.

Hele hele, diyelim bir Gaskonya köylüsünün ‘beni işe koy’ diye kalkıp Paris’e gittiği ve bir Bordeaux milletvekilinin de kapısını aşındırdığı hiç duyulmamıştır. Sahi, meclis kantininde seçmenine çay ısmarlamak diye bir kavram da yoktur.

Avrupa Parlamentosu seçimlerine katılım oranının çok düşük (yüzde 45) çıkması üzerine bizim basın pek şaşırdı.

Adamlar, devlet arazisine gecekondu dikmenin kavgasını etmiyorlar ki... Avrupalı, seçimi kim kazanırsa kazansın, hayatında şu ya da bu yönde, olumlu ya da olumsuz önemli bir değişiklik olmayacağını biliyor.

Sınıf değiştirmesi çok, imkansıza yakın derecede zor, yerlere düşüp sürünmesi de sözkonusu değil.

Ayrıca, ‘insan gibi yaşamak’ için bizde zengin olmak şart ama oralarda orta halli diye bir kavram var.

Avrupa’da artık ne devrim olur, ne faşizm gelir. Bunlar geçen yüzyılın sorunları.

Bazı basın hokkabazları gene yalan yazıyorlar, Avrupa Parlamentosu seçimlerinde ‘Türkiye’nin üyeliği’ meselesi hiç de belirleyici melirleyici olmadı, tartışılmadı bile.

Hani oralarda televizyonlarda falan bu konu giderek daha fazla tartışılır olacakmış falan ya, yok böyle bir şey! Türkiye kimsenin umurunda değil.

Bazı ülkelerde Türkiye’nin girmesini isteyen solcular kazanmışlar ama bazı ülkelerde de Türkiye’nin girmesini istemeyen sağcılar kazanmışlar, bak bak bak...

Orada bir bölünme var ama bu, ‘Türkiye’yi almayacağımızı açık seçik söyleyelim ve adamları oyalamayalım’ diyenlerle, ‘aldık alıyoruz diye kandırmayı sürdürelim’ diyenler arasında!

Komünistlerin artık hiç esamileri okunmuyor, sosyaldemokratlar kapitalizme karşı epey uysal çocuklar ve bizim entellerin pek bel bağladıkları ‘yeşiller’ falan da, birçok ülkede namevcut oldukları gibi, Almanya’da bile ‘siyasi aksesuar’ konumundalar...

Kaldı ki bu devletler demokrasi ortak çarpanında birleşseler bile hepsi de cumhuriyet değil ve gelişme düzeyleri arasında da, uçurumlar değilse bile ciddi farklılıklar var.

Biz yıllarca önce ‘seçerek alacaklar’, yani bazılarımıza özel muamele uygulayacaklar demiştik, şimdi de galiba en ‘Avrupacımız’ bile ‘özel statü tanıyacaklar’ gerçekçiliğine geldi.

Bir çeşit ‘ikinci küme Avrupalı’ konumu yani. Futbol meraklıları ‘PAF takımı’ benzetmesi de yapabilirler.

Bendeniz o özel statüye şimdiden eriştim, çalışma izni vermiyorlar ama bir çeşit ‘fiili oturma izni’ aldım. Altı yıl geçerli vizem, sınırsız giriş ve her girdiğimde de yüz doksan gün kalma hakkım var. Yani, pratikte, yılda iki kere Türkiye’ye gelip giderek Avrupa’da yıllarca kalabilirim. Vizenin süresini uzatmak leblebi çekirdek. Cebimdeki parayı gitmeden buradan Euro’ya çevirebileceğim döviz büfeleri açık olduğu sürece maaşı hangi ünite üzerinden aldığım da hiç önemli değil.

Çalışma izni koparsam ne işime yarayacak yahu, Le Monde gazetesinde makale mi yayınlayacağım? Sen yaz burada dişe dokunur bir şey de, mütercimi Bağdat’tan gelir çevirir, merak etme. Orhan Pamuk’un çalışma izni mi var?

Eh, bu yaştan sonra oralarda trikotaj atölyesinde kaçak çalışacak ya da ‘tabakçılık’ yapacak halimiz olmadığına göre de...

Bazılarımıza bunu uygulayacaklar (köylülerimize değil tabii), ihracatçıya falan da herhalde birtakım kolaylıklar sağlayacaklar. Ama hele öyle ‘emeğin serbest dolaşım hakkını’ falan kesinlikle unutun.

Kusura bakmayın ama, fındık tüccarımızın nereye on ton fazla fındık satacağı da benim hiç bilmemneremde değil!

O zaman neyi tartışıyoruz?

Bir şeyi tartışmıyoruz, yazacak başka konusu olmayan bazı arkadaşlar Avrupa tantanasıyla medar-ı maişet motorunu döndürüyorlar sadece...

Bu Osmanlıca deyim ne anlama mı geliyor? İşte onu bilecek eğitim olsaydı belki alırlardı sizi de.

Hem birlik de çatır çatır çatırdıyor ha... Girelim derken ya ortada girecek birlik mirlik kalmazsa ne halt edeceksiniz?