İKTİDARA DERS!

Genelkurmay Başkanı Büyükanıt’ın açıklamaları, askeri gerekler açısından tutarlılık sergiliyor olabilir.

Ama dünya medyası, halkımızın yüreğine düşen itibar kırıcı şüpheyi sanki “tartışılmayacak bir gerçek” halinde yansıtmıştır.

Orgeneral Büyükanıt “Çekilme kararını Amerikan Savunma Bakanı gelmeden önce vermiştik” diyor.

“Çekilme aşaması bir harekâtın en hassas dönemidir. Bunu duyurmak, oradaki teröristlere ‘Pusunu kur, tuzağı kur’ demektir. Muazzam hata olur” diyor...

Türk askerinin Irak’tan çekildiği haberinin verildiği gün ABD Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Casey’in yaptığı şu açıklama da Genelkurmay Başkanı’nı doğruluyor:

“Operasyonun kapsam ve süresi bakımından Türklerin en başta verdikleri sözü yerine getirmelerinden memnunuz. Türkler niyetlerinin bu olduğunu zaten belirtiyorlardı. Bildiğim kadarıyla Türkiye bu kararı kendi askeri ve siyasi değerlendirmelerinin sonucu aldı; bizim herhangi bir eylemimize yanıt olarak değil...”

Arıza nerede?

Bir şeyin nasıl göründüğü, nasıl olduğundan daha önemlidir.

Çünkü itibarı çağımızda bu gerçek inşa ediyor. Dünya medyası neredeyse istisnasız olarak şu inancı vermişlerdir:

“Her gün sesini biraz daha yükselten Amerika, Türkiye’yi terörle savaş amacıyla girdiği Irak topraklarından bir haftada çıkmaya mecbur etti!”

Gerçeğin bu olmadığına kendimizi inandırmamız dünyadaki algıyı değiştirmiyor. Hatta Başbakan’ın ilk çekilen “Ulusa Sesleniş” konuşmasında “harekâtın devam etmekte olduğu” yolundaki sözleri, askere beslenen geleneksel güven duygusunu dahi zedeliyor.

Artık “Ulusa Sesleniş” inandırıcılığını kaybedecek, programın adı “Ulusa Masallar” diye olmasa bile işlevi o yönde değişecektir.

Şimdi cevabını aradığımız asıl soru şudur:

Madem ki Türkiye çekilme kararını önceden vermiş, hatta eyleme bile koymuştu; Amerika niçin Türkiye’nin itibarına zarar verecek ve halkını rencide edecek bir tonda, bir dosta, bağımsız bir devlete lâyık görülmeyecek üslupla uyarıda bulunmaya, baskı yapmaya kalkmıştır?

Çekilme gününden bir gün önce ABD Savunma Bakanı Gates Ankara’da, Başkan Bush Washington’da niçin ters bir durum varmış gibi tehdit kokan “çekilin” çağrıları yapmışlardır?

Akılları türbanda

Şimdi Türkiye’nin burnunu sürtmek gibi bir kasıtları olmadığını sorunun Ankara’daki siyasi kadroların basiretsizliğinden, ciddiyetsiz ve sorumsuz bir fırsatçılıkla öncelikleri karıştırmasından, pusulasını şaşırmış olmasından kaynaklandığını anlıyoruz.

Ordu yabancı bir ülkede savaşırken, yangından mal kaçırma fırsatçılığına kapılmış iktidar, içerde ideolojik hedeflere yoğunlaşmış koşuyor, türban yüzünden üniversiteleri ateşe atacak tertiplere kafa yoruyordu.

Öyle olmasa, askeri savaş yapan bir ülkenin muhtaç olduğu kalite ve sorumluluğa sahip bir iktidar Ankara’da bulunsa, ABD Başkanı Bush ile Savunma Bakanı Gates operasyonu “mümkün olduğu kadar çabuk” bitirmesi için Türkiye’ye açık çağrılar yapmazlardı.

Çünkü bir şekilde gerçek onlara duyurulurdu.

Bu tecrübe gözümüzü açmalıdır. İktidarın gündemi ile milletin gündemi aynı değildir.

Askeri harekâtı, türban taarruzu için fırsat sayan anlayışa karşı uyanık kalmak, hiç açık vermemek gerekiyor!