KENTHABER'DEN YEREL PADİŞAHLARA İKİNCİ ÇAĞRI

Kenthaber Yazarı Feramuz Erdin'in 'Yerel Padişahlar'a Çağrı' kampanyası ses getirdi. Başta Yeni Aktüel Dergisi olmak üzere, aralarında Anadolununsesi.com, ezgice.com, izmirdeyasam.com, bizimistanbul.com, adadayasam.com ve ozetoku.com gibi birçok  yayın organı, Erdin'in bu çağrısını okuyucularına duyurdu.

Biz de hem vatandaştan, hem de meslektaşlarımızdan gelen bu çağrı üzerine kampanyayı sürdürme kararı alarak, 'yerel padişahlara' çağrızımızı yineliyoruz.

YEREL PADİŞAHLARA ÇAĞRI

Kenthaber olarak, makam aracı kullanan tüm yerel ve kamu yöneticileri ile mülki idare amirlerine, "Bulunduğunuz göreve, vatandaşınızın hayatını kolaylaştırmak için seçildiğiniz-atandığınızı aklınızdan çıkarmayın ve en azından resmi makam araçlarınızı hafta sonları garaja çekin" çağrısı yapıyoruz.

Tüm yerel - kamu yöneticileri ile siyasilere AB yolundaki Türkiye'ye hiç yakışmayan ve 'istibdat' dönemlerini andıran bu çağ dışı davranış biçimine son vermeleri için sesleniyoruz.

Siz değerli Kenthaber okurlarının da, yazarımız Feramuz Erdin'in konuyla ilgili satırlarını okuduktan sonra, çağrımıza hak vereceğinizi umarak, yorumlarınızla desteklerinizi bekliyoruz.

Yerel padişahlar

Oylarınızla seçtiğiniz Büyükşehir Belediye Başkanını hiç belediye otobüsünde seyahat ederken gördünüz mü?

Ya seçilmişlerce atanmış olan valinizi?

Ya da yine merkezi yönetimce atanmış olan il müdürlerini?

Mesela, İl Emniyet Müdürünü?

Mesela, Jandarma Alay Komutanını?

Mesela İl Genel Sekreterini?

Haydi, bunlardan vazgeçtik.

Ya bunların ailelerini?

* * *

Yukarıda saydığım bu şahıslar, tek kelimeyle, sizin benim gibi insanların hayatlarını kolaylaştırmak için göreve seçilmiş veya getirilmiş kimselerdir.

Bunun için maaş ve ödenek alırlar.

Ama siz onları, Batılı meslektaşlarının yaptığı gibi; en azından hafta sonları, halkın arasında, metroda, vapurda seyahat ederken veya bir parkta oturup dinlenmek ya da ailesiyle piknik yapmak gibi insani faaliyetler içindeyken asla göremezsiniz.

Her daim “görevdedirler”.

Kendilerinin, korumalarının, etraflarındaki sülük zihniyetli yalakalarının yarattığı sahte bir “süper ego” ortamında yaşayıp dururlar.

Onları, zırhlı ve eskortlu araçlarıyla yanınızdan sirenler çala çala trafikte yağ gibi akıp giderlerken görürsünüz ancak.

Her zaman bir aceleleri vardır!

Can kurtarmaya mı, olayı bastırmaya mı, yangını söndürmeye mi giderler?

Tabii ki hayır!

Birazdan havalimanına inecek olan “velinimet” Başbakanı karşılamak için yarışırlar ya da çok önemli (!) bir davete veya toplantıya yetişmek için aceleleri vardır.

“Neden hep böylesin?” diye soracak olursanız da cevap hazırdır:

“Güvenlik nedeniyle!”

Akabinde “Senin ki can da benimki patlıcan mı?” sorusunu sormayı planlayanlardansanız, annenize bir efor testi yaptırmanızı tavsiye ederim.

Zira “ananızı da alıp gitmek” zorunda bırakılabilirsiniz!

* * *

O yüzden de bu zat-ı muhteremler, sizin benim kullandığımız yollardaki trafik çilesini hiç bilmezler.

Sokaktaki tinercinin ödünüzü nasıl patlattığını da bilmezler.

Kapkaca uğradığınızda kendinizi ne kadar kötü hissettiğinizi de!

Bu sorunları çözmek sanki onların görevi değildir?

Yaşamadıkları için, sorunlarınızı da bilmezler.

* * *

Ama bu adamların bir yıllık masrafını vergi olarak veren bir işadamına bir otobüste veya vapurda veya metroda rahatlıkla rastlayabilirsiniz.

Çünkü paranın nasıl kazanıldığını bilirler.

Tasarrufun ne demek olduğunu bilirler.

“El parasıyla beylik yapmanın” ne kadar kolay ama o kadar da içi boş olduğunu da çok iyi bilirler.

Bu tip bir süper egonun kişiyi nasıl insani vasıflarından uzaklaştırdığını da çok iyi bilirler.

“Yönetenlerdeki” demokrasi anlayışı içselleşmediği, sadece bir söylem olarak kaldığı için de bu adamların bir yıllık masrafını karşılayacak vergiyi veren bir işadamı, işinden çıkıp evine yetişip çoluk çocuğuna yemek yapmak zorunda olan otobüsteki bir çalışan anne, evine gidip de çoluk çocuğuyla biraz vakit geçirmeyi planlayan minibüsteki bir baba trafikte öylece kala kalır!

* * *

İsyan edersiniz ama kime nasıl dert anlatacağınızı bilemezsiniz.

Elinizde tek silahınız vardır:

Oy!

Bir dahaki seçime kadar bekler, zamanı gelince de gider silahınızı size en fazla “takla atan” yeni “padişaha” teslim edersiniz!

KENTHABER'İN NOTU:  TEŞEKKÜRLER POSOF BELEDİYE BAŞKANI

Kenthaber’in “Yerel Padişahların” araba saltanatı ile ilgili duyarlılığına bu kez de Türkiye’nin en uzak ilçesi olan Ardahan’ın Posof ilçesinden destek geldi.
İki dönemdir ilçenin belediye başkanı seçilen Şükrü Bozyiğit “yerel padişahlar” için bakın neler söyledi:

Kenthaberde çıkan ve bazı belediye başkanlarının saltanatvari uygulamalarını ”yerel padişahlar” benzetmesiyle yorumlayan yazıları ilgi ile okuyorum ve ben de halkın parasıyla sürdürülen bu saltanatın son bulmasını istiyorum. İki dönemdir Ardahan ili Posof ilçesinde Belediye Başkanlığı yapmaktayım. Makam aracım 1996 model Tofaş Kartaldır. Aracımı yenilemek yerine, buraya harcayacağım para ile çamur içinde olan yollara parke taşı döşemeyi tercih ettim.

Şimdi ilçemde ayağı çamura basan tek bir vatandaşımız kalmadı. Koruma ve özel şoförüm de yok. Buna gerek de duymuyorum. Görev ve hizmet yapmak için seçilmiş, halkın arasından gelmiş birisiyim. Bir koltuk yüzünden aslımı mı inkâr edeyim? Seçmene seçimden bir gün önce nasıl ilgili ve sıcak davranıyorsam, seçimden sonra da ilişkilerimi aynen sürdürüyorum. Seçimden önce kucakladığın insana seçimden sonra randevu vermeyip, görüşmezsen; jiplerle, dört çeker arabalarla ayağın çamura değmeden gezip, vatandaşa hava atarsan; belediyenin sana tanıdığı hakları ve ödenekleri sonuna kadar kullanıp, halkın gündemiyle alakası olmayan etkinlikler yaparsan; tabii ki sana “yerel padişah” derler.

İstanbul'daki belediyeler Ramazan ayında iftar çadırı açma yarışına giriyor “Benim belediyem daha fazla yoksulun karnını doyurdu” diye medyada haber yarışı yapıyor. Ertesi gün aynı belediye başkanları, güzellik salonu, alışveriş merkezi v.b açma yarışı yapıyor. Bir karar ver kardeşim! Kentinde “yoksulluk” sorunu mu var, yoksa “güzelleşme” sorunu mu var?

Günü kurtarma adına, medyada yer alacağın her etkinliğe trafikte takılmayan aracınla ve korumalarınla sirenler çala çala koşuyorsun. Milyarlarca liralık bütçene rağmen İstanbul’a yağmur yağdığında evlerini su basan vatandaşın yanında olmaya, yarasını sarmaya “vaktin elvermiyor” fakat zengin düğünlerinde nikâh şahidi olmaya yarışıyorsun. Söyle bana, sen kimin belediye başkanısın? Zengin düğününü sensiz de yapar ama fakir sen olmadan nefes bile alamaz! Bu işler öyle uzaktan bakıp, erzak-kömür dağıtmakla da olmaz; seçmeninin ayağına gideceksin, evinin soğuğunu, yolunun çamurunu, akmayan suyunu yerinde göreceksin. Buna çareler üreteceksin.

“Türkiye’nin en uzun bayrağını ben yaptırdım.” edasıyla bayrak sevilmez, vatan sevilmez. Bayrağı yüceltecek olan yaptığın hizmettir. Kişiyi iftar çadırında değil, sokakta birey yaptığın sürece bayrağımız kıymetlenir. Biz, tüm imkânsızlıklara rağmen, Anadolu’da böyle yapmaya çalışıyoruz. “Yerel padişah” olmayı aklımızdan bile geçirmiyoruz.