Esaret bitti, sefalet başladı!

Irak'ta 250 dolar için 4 yıl rehin kalan Hataylı şoför İzzettin Atlar, çektiği onca acıdan sonra büyük umutlarla döndüğü memleketinde, yoksulluk içinde yaşam mücadelesi veriyor.

Evlenebilmek için para biriktirmek üzere Irak'a yük taşıyan ve burada 250 dolar için 2004 yılında rehin alınan Hataylı Türk TIR şoförü İzzettin Atlar, 4 yılın sonunda serbest kaldı. Rehin alındığı sırada pasaportunu da çaldıran Türk şoför, 4 yıl boyunca inanılmaz işkenceler gördü.

Bu süre içerisinde ailesi de kendisinden hiç haber alamadı. Oğlundan umudunu kesen 70 yaşındaki annesi Ayşe Atlar hayatını kaybetti. İzzettin Atlar, 4 yıl sonra 2008 yılında Habur'a yakın bir yerde gözleri bağlı olarak Türk askerine teslim edildi. Gördüğü işkence ve yaşadığı korkudan dolayı kısmi hafıza kaybına uğrayan ve Hatay'ın Reyhanlı ilçesi Kurtuluş köyünde yaşayan 35 yaşındaki İzzettin Atlar, yaklaşık bir yıl önce ailesine kavuştu.

 Irak'taki işkence ve şokların tesirini üzerinden atamayan ve psikolojisinin bozulmasından dolayı halen tedavi gören İzzetin Atlar, 11 kardeş. Yaklaşık bir yıl önce döndüğü memleketinde, yaşadığı psikolojik ve fiziksel sorunlar nedeniyle iş bulamayan İzzetin Atlar, kapısı ve penceresi olmayan ahırdan bozma bir evde yaşam mücadelesi veriyor.

Komşularının yardımlarıyla hayatta kalmaya çalıştığını belirten Atlar, yaşadıklarını şöyle anlatıyor:

"2004 yılının Mart ayında Irak sınırları içinde TIR şoförü olarak çalışmaya başladım. Burada 31 AN 106 plakalı bir firmaya ait TIR ile 1 ay çalıştım. Bir gün Zaho'ya mal götürürken Erbil yakınlarında aracım bozuldu. Tamircileri çağırdım. Kırık kartelimi yaptılar ve 250 dolar masraf çıkarttılar. Tamir masraflarını ödeyecek param olmadığı için beni rehin aldılar. Pasaportumu burada kaybettiler. Beni de peşmergelere teslim ettiler. 4 yıl rehin tutuldum. Bu süre içinde ailemle hiç görüşemedim. Herkes benim öldüğü düşünmüş. Annem kahrından bu süre içinde vefat etmiş. Peşmergeler yıllar sonra beni serbest bıraktı. İnanılmaz işkenceler gördüm. Psikolojim bozuldu. Memleketime döndüğümde herkes şok geçirdi çünkü öldüğümü düşünüyorlardı. 4 yılda çok büyük acılar yaşadım. Mağdur edildim. Giden canımdan gitti. Annemi kaybettim. Şimdi işsizim. Kapısız, penceresiz bir evde yaşıyorum. Komşulardan yemek alıyorum. Psikolojik tedavi görüyorum. Bu şekilde daha ne kadar dayanabilirim bilmiyorum"