İftar çadırı değil sanki aşevi
Ramazanın gelmesiyle birlikte kentin çeşitli yerlerinde kurulan iftar çadırları adeta aşevi gibi hizmet veriyor. Çoğu dar gelirli, yüzlerce kişi bu çadırlara akın ediyor
İzmir’de çeşitli merkezlerde kurulan iftar çadırları dolup taşıyor. Oruç tutanların yanı sıra daha çok dar gelirli ihtiyaç sahiplerinin akın ettiği çadırların önünde iftardan saatler önce yaşlı genç, yüzlerci kişi kuyruğa giriyor. Yemek bedelleri, belediyeler, hayırsever işadamları, vakıf ve dernekler tarafından karşılanıyor.
‘Keşke yıl boyu verseler’
Bu çadırlardan birisi de Buca Hasan Ağa Bahçesi’nde kurulu...Buradaki iftar çadırında her gün yaklaşık bin - bin 500 kişi yemek yiyor. Çoğu geçim sıkıntısı çeken yüzlerce vatandaş, iftar çadırında yaşanan paylaşımdan çok memnun olduklarını dile getiriyor, “Keşke bu paylaşım sadece bir ayla sınırlı olmasa” diyor.
VATANDAŞLAR NE DİYOR?
Emine Toprak (Ev hanımı - 52): Eşim ve askerden yeni gelen oğlum iş bulamadıkları için evde oturuyor. Yaşadığımız geçim sıkıntısından dolayı her gün iki çocuğumla birlikte buraya geliyoruz. Ramazan yüzümüzü güldürdü. Ama Ramazan’dan sonra ne yaparız, Allah bilir?
Ali Kurtar (İşsiz - 37): Ağbeyimle birlikteyiz. İkimiz de işsiziz, sokakta yaşıyoruz. Annem ölmeden önce, onun yaşlılık aylığıyla kiramızı ödeyip geçinmeye çalışıyorduk. Ama o öldükten sonra yaşadığımız evden de atıldık. İftar çadırı imdadımıza yetişti, karnımızı doyuruyoruz.
Veli Alkar (İşçi - 32): Belediyeye bağlı taşeron bir şirkette işçi olarak çalışıyorum. Ama annem, babam ve kardeşlerime bakmak zorunda olduğum için aldığım 700 YTL. yetmiyor. Ramazan’ın ilk gününden beri buraya geliyorum. Saat 18.30’da sıraya girip, iftar vaktine kadar bekliyorum.
Feride Karatoprak (Ev hanımı - 45): Beş çocuğum var ve üç tanesi de okuyor. Eşim serbest meslekle uğraştığı için net bir gelirimiz yok. Biz de çoluk çocuk toplanıp buraya geldik. Bu koşullarda geçinmek çok zor. Parasız değil karın karın doyurmak, adım atmak bile zor.
Zeynep Dalda (Ev hanımı - 32): Eşim inşaat işçisi. Aylık net bir gelirimiz yok. İki çocuğumuz var ve biri okuduğu için hem onun masrafı, hem de evin masrafları ağır geliyor. Burada bizim gibi zor koşullarda yaşayan insanlarla karşılaştıkça, yalnız olmadığımızı görüyoruz.
