Acı, acıyı söker; şu sırada yaşamakta olduğum bir aile acısının üzerine sevgili Rauf Denktaş’ın vefatı, acımı sökmese de, yarama tuz bastı!.. Hastalandığı günden beri acı haberi yüreğim ağzımda bekliyordum… İşte mukadder sonu geldi bir menkıbe kahraman da!.. “Her insanın ölümü insanlıktan” bir şey koparırmış: Denktaş’ın ölümü insanlıktan,Türk milletinden koca bir kaya kopardı.

Kıbrıs Türklerinin; önce İngiliz oyunlarına, sonra Rumlara, Yunanistan’a, EOKA’ya, papaz Makarios’a karşı bağımsızlık, varoluş mücadeleleri...

Müftü Dana Efendi, sonra Fazıl Küçük’le başlayan, Rauf Denktaş tarafından sürdürülen ve Karaoğlan rahmetli Ecevit’in kararlılığıyla “Barış Harekâtı”nda noktalanan epik bir mücadeledir... Ama mücadele bitmedi, devam ediyor... Umulur ki kahraman Denktaş’ın ölümü bundan sonraki Kıbrıs mücadelesi için intibaha vesile olur!

***

Millî mücadelelerimiz çok; şimdi de her cephede ve Kıbrıs cephesinde devam ediyor... Denktaş bir bakıma, daha ölmeden, Kıbrıs üzerinde içeriden ve dışarıdan oynanan oyunlar yüzünden kahrından ölmüştü...

***

Millî kahramanların değeri öldükten sonra daha iyi anlaşılıyor... Hele Denktaş’ın Cumhurbaşkanlığından sonra yerine gelen ve onun tırnağı kadar bile değeri olmayan Mehmet Ali Talat’la kıyasla...

Acıdır, Kıbrıs Türkleri herhalde efsane liderlerinin kıymetini bilirler, ama onlar da Anavatan’a tavır alarak Denktaş’a ihanet etmişlerdi.

Burada sevgili Denktaş’ın başından beri sürdürdüğü efsanevî mücadelenin ayrıntılarını yazacak değilim. Tarihe yazılmıştır.

Ama ben ileride, sonradan dönen dolapları yazmak isterim... Meselâ Annan Planı “dolabını”!..

***

Rahmetli, ellili yıllardan beri dostumdu. Bana hep “Seni Kıbrıs’a bekliyorum” diyordu. Kaderde başka bir mekânda buluşmak varmış! Tabiî ben o mekânda onun yanına ulaşabilirsem! ***