Yüreklerin izdüşümü

Bu bir gönül işi, çaresizlerin derdine derman aramak, küçükte olsa yüzlerinde bir tebessüm yaratabilmek. Ümit Çocukları, onlar bir parça mutluluğa hasretler, bir çoğumuz tarafından dışlanan o insanlara el uzatmak, dertlerine ortak olmak sorunları için çare aramak bunu yapanlar yüreği sevgi dolu olanlardan başkası değil.

Ulusal televizyonlarda sık sık izlediğimiz görüntülerin sefaletin sadece doğu bölgelerinde olduğunu zannediyoruz. Oysa ki Seydişehirin dağlık köylerinde durum pekte farklı değil. Geçim kaynağı sadece hayvancılık olan bu insanların kaymakamlığın verdiği yeşil karttan başka da bir güvencesi yok. Bu bağlamda elbette iş bizlere düşüyor, kurulan derneklere düşüyor. Geçtiğimiz Pazar günü bu derneklerden birisi Ümit (Özürlü) Çocukları Derneği ile dağlık köylerimizi ziyaret ettik.

İlçe merkezine 30-35 km uzaklıktaki köylere ulaşabilmek için önce meşakkatli bir yolculuk geçirdik. Köye ulaştığımızda karşımızda ki manzara içimizi burktu. Köyde bizi ilk karşılayan yamalı elbiseleri, dağınık saçları ve masum bakışlarıyla köylü çocukları oldu. Aklıma küçüklüğümde köyde geçirdiğim günler geldi, altı delik çoraplarla, yamalı elbiselerle, yırtılmış uğur pabuçlarla kuzularımızı güttüğüm günler. Dağlık köylerin de orda yaşayan o küçük yüreklerinde kaderi bu. Otobüste bir çocuk bir şarkı mırıldanmıştı, “Orda bir köy var uzakta gitmesek te gelmesek te o köy bizim köyümüz” bizim köyümüz ama unuttuğumuz köyümüz, Doğuda ki köylere giden yardımın çeyreğini bile alamayan köyümüz. Gruptan bir arkadaş çocuklara çikolata verdi, yüzleri gülümsedi. Derken Muhtarla buluştuk köyü gezmeye başladık. Fadime yi gördük 30 yaşında işitme engelli İlkokuldayken tutulduğu ateşli hastalık sonrası o hale gelmiş akli dengesi de yerinde değil, babası başlıyor anlatmaya kızının durumunu annesi cahil kadın korkuyor kızını götüreceğiz diye ağlıyor, işte o an hepimiz kopuyoruz yaşadığımız dünyadan bu adaletsizliğe isyan ederek göz yaşları sel oluyor. Arkasından özürlü olduğu için okula gidemeyen Alime arkasından Eşref ve daha niceleri…

Ailelere yiyecek giyecek, çocuklara çikolataları dağıtılıyor, herkesin yüzünde buruk bir neşe, beklide bunun sebebi Ümit çocuklarının yüzündeki tebessümdü. Başkan Münevver Kavruk aileleri bilgilendiriyor. Muhtarları yapması gerekenler konusunda yönlendirdikten sonra Ümit çocuklarına bir parçada olsa ümit vererek köyden ayrılıyoruz.

Keşke herkes bu kadar duyarlı olsa Başkan Münevver hanım kadar, Cafer bey kadar yada diğer üyeler kadar. Ümit çocuklarına destek vermekte o kadar zor bir şey değil, onlar sıcak bir elin uzanmasını istiyor, Ümit çocukları adına derneğe maddi manevi desteğini hiçbir zaman esirgemeyen tüm yüreği güzel insanlara teşekkür ederim.