Baş Eğmek Sende, Baş Ezmek Sende

Dış politikanın yıldızısın.

Memlekette pek durmazsın.

Televizyonlarda görüyoruz; doğulu olsun, batılı olsun, hangi lider seni görse, babasını görmüş gibi kucaklıyor.

Milletinin menfaatlerini çok iyi kolladığın için mi?

Sanmam!

Belki de; önüne her konulanı sorgulamadan imzaladığın içindir.

Yıllardır “milli menfaatlerimize uymaz” diye imzalanmayan metinleri, bir gecede kanunlaştırdığın içindir.

Onların çizdiği her yolu “mutlak doğru” kabul ettiğin içindir.

Memleketi onlara “ticari tarla” yaptığın, servetlerine servet kattığın içindir.

Ama onlar aslında seni de sevmezler.

Çünkü Arap için de, Avrupalı için de sen, iyi hatıralara sahip olmadıkları bir “Osmanlı torunusun”.

Sevseler sevseler, senin onlara karşı sergilediğin “itaatkâr tarzını” severler.

* * *

Başka zatlar, ortalığı biraz daha “şenlendirmek için” önüne “AB Uyum Paketi” diye bir kanunlar demeti koydular, okumadan, onu da anında Meclis’ten geçirdin.

Böylece toplantı ve gösteri yürüyüşlerini daha da kolay hale getirdin.

Sadece belli yerlerde kutlanan Nevruz’a katılmaları için bakanını, valini halkın arasına gönderdin.

Böylece “oy deposu bölge halkına” şirin göründüğünü düşündün.

Başka bir yerde bölücüler toplanıp, “kahrolsun Türkiye” sloganı atarken, öfkeden kızaran polislere ‘müdahale etmeme’ emri verdin.

Neticede, “demokratik bir hak” kullanılıyordu öyle değil mi?

Zaten sen de demokrasiyi çok seversin…

* * *

“Cumhuriyet demokrasiyi engelliyor, daha fazla demokrasi istiyoruz” dedin.

‘Sadece sana has demokrasiyi’ engelleyen Cumhuriyet’in altını ufak ufak kazdığını düşünerek sana dava açan kendi Yargı’nı Avrupa’ya bizzat şikâyet ettin.

İnançlı birisi olarak bilindiğinden; hoşgörüsüzlüğüne ve her fırsatta vatandaşı terslemene bir anlam vermeyenlere, elini artistik bir şekilde kalbinin üzerine götürerek “biz muhafazakâr demokratız” dedin ve buna inanmalarını bekledin.

Görülen o ki; sen aslında, zamanında seni engelleyen sistemle, fırsatını bulunca, sistemli bir çatışmaya girdin.

Siyasi çekişmelerle pek ilgilenmeyen ama ekonomik sıkıntıdan bunalmış olan halk, sistemden öç alma isteğini sezmekle beraber, bir umutla seni seçti, önünü açtı.

Sen bu sefer %47 yi bahane edip, “seçilmiş padişah” olmaya heveslendin.

Karşında, seni tasvip etmeyen %53’lük bir “çoğunluk” olduğunu unutuverdin.

Demokrasiyi sadece kendin gibi düşünenler için istedin, “senden olmayanı” ise, Allah için, çok fena ezdin.

Böylece sık sık alıntılar yaptığın Kur’an-ı Kerim’de yazdığı gibi, “sen de zalimlerden oldun”.

* * *

Demokratlığını cümle âleme göstermek adına, 1 Mayıs’ı kâğıt üstünde “resmen” kabul ettin.

Bu günü, senin de aralarında bulunduğun çeşitli hükümetlerce AB’ne girişimizin(?) en az üç-dört kez kutlandığı, on binlerce kişilik konserlerin yapıldığı, derbi maçlarından sonra on binlerce kişinin toplandığı Taksim’de kutlamak isteyenleri ise “ayak takımı” ilan ettin.

Paraya acımayıp; savaşa hazırlanır gibi, diğer illerden İstanbul’a tırlarla panzer, uçaklarla takviye polis getirttin.

Toplanmak, gösteri yapmak suç değilken, kendince ‘bayram’ saydığı bir günü kutlamak isteyen insanları daha toplanmadan önce kıstırdın ve eze eze dağıttın.

Oylarıyla sana “baş olma” görevini vermiş olan o küçümsediğin “ayaklara” haddini bildirdin.

Sözünü yemedin, geri adım atmadın, gücünü gösterdin.

Ama emin ol, o “ezici” gücünü ve inanırlığını bugün kaybettin…

feramuzerdin@kenthaber.com