"Sanki Ermenilere satıyoruz"

Bu başlık 26 Kasım 2013 tarihli Radikal gazetesi manşetinden alındı. Şimdi haberi ve haberle ilgili araştırmalarımızı özetleyelim:

Sarıgöl, resmî ismiyle Şen Mahalle, aylık gelirleri bin lira civarında olan vatandaşlarımızın yaşadığı, İstanbul, Gaziosmanpaşa ilçesindeki bir yerleşim. Fotoğrafta da gördüğünüz gibi perişan bir gecekondu bölgesi. Gaziosmanpaşa Belediye Başkanı, güzel bir teşebbüsle bölgedeki 600 gecekondunun yıkılarak 775 sayılı Gecekondu Kanunu kapsamında 775 konutun inşa edilmesini Belediye Meclisinden geçirmiş ve konutların tamamının sadece kendi ilçe vatandaşlarına satılacağına dâir bir söz vermiş. Ne güzel değil mi?

Ne var ki bir süre sonra bu projeden ve vatandaşa verdiği sözden caymış, Belediye Meclisinde, çoğunluğun kararıyla bölgeyi 775 sayılı Gecekondu Kanunu kapsamından çıkarmış ve 6306 sayılı Âfet Yasası kapsamına aldırmış.

775 sayılı Gecekondu Kanununa göre inşa edilecek konutlar, alt gelir gruplarına uzun vâdeli taksitlerle satılan sosyal nitelikli konutlardır. 6306 sayılı Âfet Yasasına göre inşa edeceğiniz konutları ise dilediğiniz standartta yapabilir ve satabilirsiniz.

Belediye Meclisinde, CHP’li üyelerin muhalefetine karşı Belediye Başkan Yardımcısı yaptığı savunmada ‘’Sanki yurtdışından Ermenilere, Yunanlılara, İsraillilere satıyoruz’’ şeklinde bir söz sarf etmiş. Savunma amacıyla yaptığı, ama buram buram ırkçılık kokan bu konuşmadaki gafın iş işten geçtikten sonra farkına varmış ve bu sözleri tutanaktan sildirmiş.

Ne var ki aklıma takılan bir soruyu sormadan geçemeyeceğim. Niçin İngiliz, Fransız, Alman değil de Ermeni, Yunan, Yahudi ırkları aklına geliyor? Yine de bu arkadaşı suçlayamıyorum. Çünkü bu arkadaş, çocukluğundan beri kafasına yerleştirilen toplum değerlendirmelerinin ve de ‘’bizi’’ yücelten, ‘’ötekini’’ hor gören, yanlış eğitim sistemlerinin kurbânıdır.

Dikkat ettinizse kırk yıllık Maarif Vekâletini bile üzerine basa basa Millî Eğitim Bakanlığı yapmışız. Dünyada ‘’National Education’’ diye bir bakanlık var mıdır, bilmiyorum.

Daha ilkokul sıralarında karatahtanın üzerine asılan koskoca ‘’Göç Yolları’’ haritasını göz önüne getirin. Cennet Orta Asya’mızın gölleri, dereleri kurumuş, iklimi değişmiş, bizler de yeni yurtlar aramak üzerine dünyanın dört bir yanına yayılmışız. Haritadaki Orta Asya’dan fışkıran oklar, sadece Anadolu’ya değil, İran, Hindistan, Finlandiya, Polonya, Macaristan, Kırım, Balkanlar ve de Ortadoğu’dan tutun taa Kamçatka Yarımadasından Alaska’ya, Kuzey Amerika’ya kadar uzanırdı.

Kızılderililerin bile Türk olduğu söylenirdi. Etimologlarımız, ‘’su’’ sözcüğünün orada da su olduğunu emsal olarak gösterirlerdi. Tarih derslerinde Sümer, Elam, Asur, Akat gibi kadim Ortadoğu topluluklarını Türk gösterme gayreti içindeydik.

Çok değerli hocalarımızı tenzih ediyorum. Bâzı hocalarımız, ‘’Türk’ün Türk’ten başka dostu yoktur’’, ‘’Domuzdan post, gâvurdan dost olmaz’’, ‘’Dört bir yanımız düşmanla çevrili; ayrıca içimizdeki düşmanları da unutmayalım’’, ‘’Tehcir zorunluluktu; yollarda hastalandılar, yollarını şakiler kesti’’, ‘’Palikaryalar’’, ‘’Kanımızı emenler’’ gibi teraneleri bizlere telkin ederlerdi.

‘’Millet-i sâdıka’’nın ‘’bize’’ ihanet ettiği, ‘’azınlıkların bu mutlu ülkede rahat durmadıkları’’ gibi hususlar, okullarda okutulan ‘’etnisist’’ içerikli tarih kitaplarında yer alırdı. Şu anda durum nedir, bilmiyorum. Belki biraz yumuşatılmıştır.

1991’de 26 tarih öğretmeni ve 199 öğrenci arasında yapılan bir ankette ‘’Lise tarih kitaplarında düşmanı belirleyen ve düşmanlığı arttırıcı nitelikte ifadeler var mıdır?’’ sorusuna % 18 öğretmen ve % 58.4 öğrenci ‘’evet vardır’’ yanıtını vermişlerdi. (Bu durum sadece bizde değil, komşu ülkelerde de olan bir durumdur. Ne var ki ‘’sui misal, emsal olamaz’’.)

Peki, azınlıklara karşı çıkarılan olaylarda, ‘’derin devletin’’ yaptığı intelijans çalışmalarıyla halkın kışkırtılması yaşanmadı mı? 1934 Trakya Yahudilerine yapılan baskılar, 1942 Varlık Vergisi uygulamalarındaki ayrımcılık, 1955 6-7 olaylarında Selânik’te Atatürk’ün doğduğu evin bombalanması martavalı, 1963 Atatürk-Venizelos anlaşması iptal edilerek Rumların İstanbul’dan kovulması, 1978 Kahramanmaraş ve Çorum Alevî katliamları, nüfus kütüklerinde azınlıkların numaralanması, daha saymakla bitmez olaylar.

Bütün bunlar bir yana, ‘’muasır medeniyet seviyesine’’ ulaşmamız için eğitim ve öğretim sistemimizde köklü reformlara ihtiyacımız olduğu su götürmez bir gerçek. Lütfen şu hâlimize bir göz atar mısınız?

Ortalama eğitim süreleri: Norveç 12.6, Almanya 12.2, İsviçre 11, Fransa 10.6, İtalya 10.1 iken Türkiye 6.5 yıl.

Bu ortalama, Ankara’da 8, Şanlıurfa ve Ağrı’da 5’in altında, diğer illerde 5-8 yıl.

22 ülke içinde Türkiye: Matematik öğretiminde 16’ncı, fen bilimlerinde 15’inci.

(UNDP Birleşmiş Milletler Kalkınma Örgütü, İnsânî Kalkınmışlık Endeksi’nden alındı.)

Matematikte başarılı öğrenci oranı: Güney Kore ve İsviçre % 25, Belçika % 20, Fransa % 15, Türkiye sadece % 2.

Fen bilimlerinde başarılı öğrenci oranı: Finlandiya % 25, Japonya % 20, Güney Kore % 12, Türkiye sadece % 2.

Türkiye’de öğrenci sayılarına göre başarı dağılımı:

Matematikte 5 seviye üstündeki öğrenci sayısı: % 5.6; 2 seviye altındaki öğrenci sayısı: % 42.1.

Fen bilimlerinde 5 seviye üstündeki öğrenci sayısı: % 1.1, 2 seviye altındaki öğrenci sayısı: % 30.

(OECD Uluslararası Öğrenci Değerlendirme Programı, PISA sonuçlarından alındı.)

Demek ki neymiş efendim? ‘’Muasır medeniyet seviyesine’’ ulaşabilmek, imamlıkla da, hatiplikle de olmuyormuş.

yerguvenc@gmail.com