Türkiye’nin Asıl Sorunu Cehalet!..

Büyük Atatürk İstiklâl Savaşının kazanılmasından ve dünyanın güçlü devlerine karşı Türkiye Cumhuriyetini kabul ettirdikten sonra söylediği bir söz vardı; Asıl savaş şimdi başlıyor, o da cehaletle savaştır… Yüzyılın dâhisi, ileriyi gören bir devlet adamına yakışan sözdür. Ne yazık ki, günümüz Türkiye’sinde bu gerçeği gören kaç kişi kaldı?

O yıllarda büyük bir kısmı okuma yazmadan yoksun, kendilerinden menkul hocaların telkinleriyle cehaletin girdabına düşürülmüş milletini aydınlatmaya çalışmış, bunun adımlarını atmıştı. Köy Enstitüleri, Halk Evleri bunun örnekleriydi...

Köy Enstitülerinden yetişen aydın düşünceli gençler köylüyü, Halk Evleri halkı bilinçlendirmeye çalışıyordu. Cumhuriyetin ilk dönemlerinin coşkusu gerçekten tek kelime ile muhteşemdi Nitekim Onuncu Yıl Marşı bu aydınlanmanın simgesidir. Halkın cahil kalmasının kendi çıkarları doğrultusunda olduğunu bilenler sinmişler, sanki yer altına inmişlerdi. Bu durum 1950’de Demokrat Parti’nin iktidara gelmesine kadar sürdü, o günkü yönetimin müsamahakâr tutumunu görenler yavaş yavaş ortaya çıktılar ve bugünlere gelindi…

Günümüz Türkiye’sinde Milli Eğitim Bakanlığı işlev olarak çökmüştür. Başlangıçta özel dershanelerin maddi kazanç uğruna ortaya çıkışı, üniversite giriş sınavlarında sorulacak soruların dershanelere göre ayarlanmasının kaçınılmaz sonucu olarak Milli Eğitim Bakanlığı okullarının neredeyse hiçbir işlevi kalmadı. Bu arada çıkarılan yönetmeliklerle öğretmenlerin elleri kolları bağlandı, öğrencilerin üzerindeki etkileri hemen hemen sıfıra indirildi. Öğrencisine en küçük serzenişte bulunan öğretmenler, anında velilerin şikâyetleri ile karşılaşmakta, hatta ceza bilealmaktalar. Bunun sonucu olarak da artık öğrenciler öğretmenlerinin üzerinde baskı kuruyorlar!..

Milli Eğitim Bakanlığında çalan alarm zilleri 1.324.000 öğrencinin katıldığı ÖSS sınavı sonrasında bir kez daha ortaya çıktı. Sınava katılan öğrencilerden 30.000’i sıfır çekmiş; 794.400’ü Fen Bilimleri, 251.000’i de Matematik testinde tek soruyu bile yanıtlayamamış. Sınava girenlerin yarıya yakını 145 puan taban puanını bile geçememiş… Okullarını birincilikle bitiren öğrenciler bu sınavda başarılı olamamış!..

Milli Eğitim’in okullara verdiği ödenek yok denecek kadar az; gereksinimlerini kayıt sırasında yasal olmadan topladıkları paralarla karşılamaya çalışıyorlar. Yetenekli, idealist öğretmen sayısı varla yok arası, sınıflar, eğitim malzemeleri hak getire…Türkiye’nin illeri arasındaki uçurum kapanacak gibi değil…

O halde sormak gerekir bu çocukların hepsi mi akılsız? Koşullar böyle olunca sıfır çekmesinler de ne yapsınlar?

Kısacası Milli Eğitim’de durum vahim değil, vahimden de ötedir…

Öğrenciler okul çağına başladığı andan itibaren, çocukluklarını yaşayamadan yarış atları gibi anlamsız bir mücadelenin içerisine itiliyorlar. Eğitimin test çözmekten ibaret olduğunu sanan yöneticiler, bazı eğitimciler genel kültürden nasiplenememiş, hiç kitap okumamış, sanatla ilgilenmeyen gençleri elerine hiçbir işe yaramayan diplomalar vererek ortaya salıyorlar. Lise bitirme sınavı ortadan kalkmış, ÖSS hepsini yüklenmiş durumda. Her şey test sistemine dayalı, kısa sürede unutulacak bilgilerle yüklenen gençlerin ne kişilikleri gelişiyor ve ne de kabiliyetleri gelişiyor.

Bu öğrenciler diplomalarını aldıktan sonra hayata nasıl atılacaklar? Asıl sorun onların geleceklerinin ne olacağıdır? Niteliksiz, diplomalı gençlerin özel sektörde iş bulabilmeleri çok güç, devlet sektöründe ise cemaatçi torpili olmazsa iş bulabilirler mi?

Son bir iki gün içerisinde televizyonlarda mimar, mühendis diplomaları almış, işsizlikten itfaiye eri veya madenci olabilmek için sınavlara girmiş gençleri görmedik mi? Taksi şoförlüğü, pazarcılık yapanlar ve belediyelerde temizlik işçisi olabilenler de hak getire!...

Önceden bilinen yüksek öğrenimdeki (YÖK) çatlak ise YÖK üyesi Prof. Dr. Bülent Serim’in istifası ile su yüzüne çıktı. YÖK Başkanı’nın daha toplantı öncesi “Yeni sınav sisteminde farklı katsayı uygulaması kaldırılacak” açıklaması bardağı taşıran damla oldu. Katsayı kaldırılmasının altında imam hatiplilerin üniversitelere girmesinin kolaylaştırılması yatıyor. Oysa YÖK yüksek eğitim konularına siyasal iktidarlar gibi yaklaşmamalıdır. Her ne kadar imam hatip lafı edilmeyip meslek liseleri deniyorsa da asıl amacın ne olduğunu bilmeyen kalmadı!.. Sözü edilmesi bile, İmam Hatip kavgası gündeme getirilmese bile tüm hızıyla sürüyor. Meslek liseleri deniyorsa da bunun altında yalnızca İmam hatip sorunu yatıyor. Meslek liselerinin üniversite sınavında eşitsizlik yarattığı söylenen katsayı sisteminin altında da bu sorun yatıyordu… Sonunda beklenen karar YÖK’ten çıktı; meslek liselilerin, öğrenimleri dışındaki alanlarda yüksek öğrenim görmelerini sınırlayan düşük katsayı uygulaması kalktı. Bu karar 2010’de iki aşamalı olarak yapılacak.

Türkiye’de İmam hatip kavgası yıllardır sürüp gidiyor. Siyasi bir partinin bu okullar için “Arka bahçemiz” demesiyle gündeme gelmiş, 12 Eylül darbesinden sonra, sola karşı bu okulların sayıları arttırılmıştı. Dini eğitimin ağırlık kazandığı bu okullardan çıkanların gidebilecekleri ideal yüksek eğitim İlahiyat Fakülteleri olmalıdır. İhtiyaç kadar din görevlisi yetiştirilmelidir. Yoksa hâkim, savcı, kaymakam, vali gibi görevlere gelmeleri biraz tuhaf kaçar… Aklımın almadığı bir nokta da; mimar, mühendis, siyaset bilimci, doktor ve hukukçu olmak istiyorsan neden klasik liseyi değil de meslek lisesine giderler?

Eğitimdeki kara tabloyu kimse inkâr yoluna gitmemelidir. Türkiye’nin teslimiyetçilikten kurtulabilmesinin yolu eğitimden geçmektedir. Bu konudaki en büyük sorun cehalettir. Türkiye bu cehaleti öğrencisiyle halkı ile aşmak zorundadır. Bunun yanı sıra ahtapot gibi Türkiye’yi saran, eğitimsiz insanları kolayca kucağına düşüren din bezirgânlarından, tarikat ve cemaatlerden kurtulmak zorundadır. Son ÖSS sınavları bir kez daha göstermiştir ki, gençler göz göre göre kıyılıyor. Alt yapısı, yeterince öğretim elemanları bile olmayan pıtrak gibi açılan üniversitelerle de bu iş yürümüyor…

Bazıları da Kur’an kursları Milli Eğitimin işi değil, cemaatlere bırakılsın gibi saçma sapan sözler söylemiş… Cemaatlerin, tarikatların legal veya illegal yollardan beyinleri nasıl yıkadıkları, tornadan çıkmışçasına ayni tip insanları ortaya koydukları da göz ardı edilmemelidir. Kaldı ki, kimsenin hatırlamak istemediği, sözünü bile etmediği, hâlen yürürlükte olan bir yasanın var olduğunu bazı aklı evvellere hatırlatmak isterim; 677 sayı ve 30.Kasım 1341 (1925) günlü “Tekke ve Zaviyelerle türbelerin seddine ve türbedarlıklarla bir takım unvanların men ve ilgasına dair kanun..” Merak ediyorum yürürlükte olan bu yasanın değiştirilmesine ne zaman karar verilecek!.. Maşallah yürürlükte olan bu yasaya rağmen tekkeler, dergahlar icrayı sanatlarını sürdürüyorlar, ortalık cemaat liderlerinden, şeyh efendilerden ve müritlerden, onlara yağdanlık olanlardan geçilmiyor!..

Yazıma Büyük Atatürk’ün sözü ile başlamıştım, yine O’nun hepinizin bildiği bir sözü ile son noktayı koymak istiyorum; “Hayatta en hakiki mürşit ilimdir”

erdemyucel2002@hotmail.com